maandag 18 augustus 2014

Today's Article: 'It's a mad house!': de dystopische sciencefictionfilm 1968-1977, Part 7

 



Paragraaf 3.2: Milieuproblematiek in het sciencefictiongenre

In tegenstelling tot in het geval van technofobie was er voor de jaren zeventig nooit sprake geweest van expliciete weergave van milieuproblematiek in het sciencefictiongenre. Immers, zoals de vorige paragraaf aangaf werd de staat van en het menselijk effect op het milieu pas in de jaren zestig een concreet maatschappelijk issue. Uiteraard werd in sciencefictionfilms van voor deze periode wel conflict tussen mens en natuur getoond, waarbij het 'terrestrial creature' subgenre als beste voorbeeld kan dienen (zie p. 25): in dit genre wreekt de natuur zich op de mens die met zijn verwoestende uitvindingen (de atoombom) de natuur vernietigt en daardoor ook zichzelf schade berokkent. Echter, de mens overwint de natuur vervolgens, vaak dankzij verwante atoomenergie, waarmee de films aangeven dat de mens een duale verhouding heeft met zijn technologie: enerzijds kan technologische ontwikkeling de mens schaden, maar tegelijkertijd dient het de menselijke vooruitgang. Technologie helpt de mens de natuur te ontstijgen, zodat de mens in zijn voortbestaan niet meer van de natuur afhankelijk hoeft te zijn. 'Terrestrial creature' films zijn zowel een waarschuwing voor als een positieve bevestiging van technologische ontwikkeling.1 De wrok van de natuur vormt voor de mens een antagonist die met technologie overwonnen kan worden.

Deze houding tegenover de natuur verdween grotendeels in het sciencefictiongenre in de jaren zestig. Zoals eerder vermeldt, in de periode 1968-1977 is het 'terrestrial creature' subgenre slechts in de marge van het genre aanwezig, terwijl het in de jaren vijftig een prominent subgenre was. Met deze verschuiving in het genre verandert ook de boodschap die sciencefictionfilms ten opzichte van de natuur verkondigen: niet langer is de natuur een antagonist. De boodschap draait niet meer om de strijd van de mens tegen de natuur, maar om de plaats die de mens in de natuur inneemt.2 Als er al een strijd gestreden wordt in het genre, is het de strijd van de mens met zichzelf om wat hij de natuur, en daarmee zijn eigen bestaan, zijn leefmilieu, heeft aangedaan.

Want voor dit thema geldt, evenals voor het thema technofobie, dat de mens zelf de werkelijke boosdoener is. In verband met technofobie heeft de mens zijn eigen noodlot over zich afgeroepen door machines te ontwikkelen die zich tegen de mens keren. Ten opzichte van milieuproblematiek is de mens de schuldige omdat zijn kortzichtigheid een onleefbare wereld heeft geschapen die hem dreigt de das om te doen. De term 'schuldig' is in deze context extra van toepassing omdat de mens direct, zonder tussenkomst van andere (buitenaardse) intelligentie, de penibele situatie heeft veroorzaakt. Waar in het vorige thema de mens op zijn minst onwetendheid (hoewel niet per se onschuld) kan worden verweten, omdat de intelligente machines die hij vervaardigd heeft tegen zijn wens in het kwaad verrichtten, is dat voor dit thema niet het geval. Van de verschillende thema's die in deze scriptie behandeld worden is de term 'critical dystopia' hier het meest relevant: het dystopia dat 'environmental science fiction' toont geeft een kritische reflectie op de tijdsgeest van de zeventiger jaren, waarin de milieuproblematiek bijna dagelijks in het nieuws was, en geroepen werd om actie teneinde het milieu te ontlasten. Door een beeld te schetsen van een toekomst waarin destijds (lees: de jaren zeventig) geen of onvoldoende actie ondernomen is, sporen de films de toeschouwer indirect aan om nu actie te ondernemen om het tij op tijd te keren. Het op het milieu gerichte deel van het sciencefictiongenre speelt zich in deze periode uitsluitend af in de toekomst, variërend van de nabije toekomst (te rekenen in decennia) tot de verre toekomst (te rekenen in eeuwen). Hoe ver in de toekomst ook, het is te laat om de milieuproblematiek nog effectief te bestrijden. Want de mens heeft zijn verantwoordelijkheid ten opzichte van de wereld waarin hij leeft vroeger (dus: in het heden) ondanks alle waarschuwingen verzuimt, waardoor zijn leefomgeving, het milieu om hem heen, in deplorabele staat kwam te verkeren, met als gevolg dat ook zijn eigen bestaan, in de vorm van zijn afstammelingen, gevaar loopt. Dit is niet de toekomst die we tegemoet willen gaan, dus laten we er nu wat aan doen, stellen deze films.

Hoe aanwezig was milieuproblematiek in het sciencefictiongenre in de periode 1968-1977? In mijn corpus van 29 films houden elf films zich bezig met milieuproblematiek, waarvan het voor vier films expliciet het hoofdonderwerp is. Deze 'milieubewuste' films spelen zich af in een maatschappij die stervende is dankzij het mismanagement van de mens. De natuurlijke wereld verdwijnt of is al verdwenen (Silent Running), terwijl de menselijke samenleving instort door voedselschaarste en anarchie (Soylent Green, No Blade of Grass (USA: Cornel Wilde, 1970)). Zeven van de tien tonen een post-apocalyptische wereld, waarin de mens zich staande probeert te houden (Planet of the Apes, The Omega Man). In deze films is het niet zozeer de natuur zelf die het moet ontgelden, maar het menselijke leefmilieu: de mensheid is overgeleverd aan de meest onverbiddelijke soort natuur die niet in staat is een grootschalige populatie mensen in leven te houden. Hierdoor zwerft de mens eenzaam rond in een verwoest landschap (A Boy and His Dog), of heeft hij zich verschanst in een kleinschalige maatschappij, afgesloten van de (natuurlijke) buitenwereld (zoals de in Hoofdstuk 1 besproken technocratie, onder andere in Logan's Run). Hoewel de natuur in deze post-apocalyptische films vervormd is, is milieuproblematiek slechts impliciet van belang: een verpest milieu is een oorzaak van de status quo in deze films, alsmede een decor waarin het verhaal zich afspeelt. In alle elf films is de miserabele staat van de wereld echter de schuld van de mens. De natuurlijke wereld treft geen blaam, maar is het slachtoffer van menselijke verkrachting.

Hoe heeft de mens het zover laten komen? In de vorige paragraaf stelde ik dat drie belangrijke factoren een rol speelden in het gepubliceerde werk over milieuproblematiek dat 'environmental awareness' verspreidde: overbevolking, schaarste en vervuiling. Deze drie thema's spelen ook een rol in het sciencefictiongenre, waarbij de nadruk ligt op overbevolking, die de andere twee factoren veroorzaakt.3 Een vierde thema dat de sciencefictionfilms opvoeren in deze context is oorlog, nucleair of biologisch/bacteriologisch. Het concept van dit laatste type oorlogsvoering was nieuw voor het sciencefictiongenre destijds, maar werd al snel even frequent ingezet als nucleaire oorlogsvoering (bijvoorbeeld in The Omega Man, The Andromeda Strain en No Blade of Grass).4 Ook dit thema is ondergeschikt aan overbevolking: overbevolking leidt tot schaarste, wat vervolgens weer leidt tot oorlog en de vervuiling die dit met zich meebrengt. 
 
In alle gevallen kan eens te meer de vinger gewezen worden naar technologie als oorzaak. Overbevolking is het resultaat van technologische ontwikkeling die het leven van de mens er te gemakkelijk op heeft gemaakt: de technologie heeft de mens zoveel voordelen gebracht dat er een 'menselijk overschot' is ontstaan dat de natuurlijke wereld niet meer kan handhaven.5 Natuurlijke bronnen worden onbezonnen opgemaakt waardoor er schaarste ontstaat. Tegelijk slaagt technologie er niet in om de afvalstoffen van de menselijke populatie (zwerfafval, chemisch afval, smog) adequaat weg te werken, waardoor deze zowel de natuur als de mens langzaam verstikken. Ook heeft de mens levensruimte nodig, en offert zij de natuurlijke wereld hiervoor op (in de vorm van grootschalige of complete ontbossing). Tot hier loopt de “historische achtergrond” van de dystopia's in Soylent Green, Silent Running en Z.P.G. In het post-apocalyptische gedeelte van de 'environmental science fiction' escaleert de situatie echter verder. Tussen naties ontstaan oorlogen over levensruimte en bronnen waarbij nucleaire en bacteriologische wapens (opnieuw technologie) niet geschuwd worden. Dit leidt tot het einde van de menselijke beschaving, waarna de mens moet overleven in een post-apocalyptische wereld, hetzij in een van de verwoeste buitenwereld afgezonderde gemeenschap (zoals de technocratie in Logan's Run en THX 1138), hetzij in een dor, primitief landschap (Planet of the Apes), of in enkele gevallen allebei, waarna een conflict ontstaat tussen de verschillende “typen overlevenden”, diegenen die zonder en diegenen die met technologische hulp overleven (A Boy and His Dog, Zardoz). De milieuproblematiek in het sciencefictiongenre kent een duidelijk technofobisch aspect, maar de nadruk ligt op het probleem zelf, niet op de technische mogelijkheden dit het probleem hebben doen ontstaan. Bovendien geldt voor zowel milieuproblematiek als technofobie dat de mens de oorzaak van beide is.




Evenals het geval was in de besprekingen van de milieuproblematiek in de jaren zestig en zeventig kent de sciencefictionfilm uit deze periode een dubbele moraal wat betreft technologie. Enerzijds is het een feit dat technologische ontwikkeling een oorzaak van milieuproblematiek is. Anderzijds kan technologie helpen de situatie op te lossen. Wat deze laatste opvatting betreft, het sciencefictiongenre gaat verder en suggereert soms dat technologie beter voor de natuurlijke wereld kan zorgen dan de mens zelf, en er meer respect voor heeft (voor zover machines het begrip 'respect' doorgronden). Dit geldt voornamelijk voor artificiële intelligentie, computers en robots. 
 
Zo weigert Proteus, de computer in Demon Seed, mee te werken aan een mijnbouwproject dat het ecosysteem in de zee kan verwoesten, ook al is het de mens van dienst. Hij stelt:

I refuse this program for the mining of the Earth's oceans. The destruction of a 1000 billion sea creatures to satisfy man's appetite for metal is insane. [...] I refuse to assist you in the rape of the Earth.

Proteus stelt menselijke welvaart niet boven het behoud van ecosysteem, in tegenstelling tot zijn scheppers. Voor hem is zelfs plankton van waarde, waarmee hij aangeeft een dieper respect voor het ecosysteem te hebben dan de mens zelf. Vergelijkbaar dicteert Colossus, in zijn monoloog aan de mensheid (zie paragraaf 2.4, p. 52-53): 'Under my absolute authority, problems insoluble to you will be solved: famine, overpopulation, disease'. Om deze problemen tegen te gaan is een gezond milieu nodig. Dit citaat geeft aan dat Colossus de waarde van het milieu voor het welzijn van de mens inziet en stappen zal ondernemen om de natuurlijke wereld te onderhouden, onder andere door bevolkingsgroei te beheersen. Computers, ondanks hun controle over het lot van de mens, hebben het beste met het milieu voor.

Een ander voorbeeld: het conflict tussen mensen over het lot van de laatste vegetatie in Silent Running – beschermen, of vernietigen wegens kostenbesparing? – mondt uit in de zelfopoffering van de protagonist die strijdt voor het behoud van de laatste natuur, die aan boord van een ruimteschip is geplaatst omdat er op Aarde geen ruimte meer voor was. Hij laat de tegenpartij denken dat zijn schip, met hem en alle planten aan boord, vernietigd is, maar in werkelijkheid stuurt hij de natuur de ruimte in, in handen van 'drones', kleine onderhoudsrobots. Deze krijgen van hem de opdracht om voor de overgebleven Aardse planten te zorgen in de hoop dat de mensheid ze ooit zal terugvinden wanneer zij inziet dat natuur wel degelijk van belang is. Hoewel technologische ontwikkeling het milieu op Aarde de das omdeed en de mens haar interesse in de natuur verloor, kan technologie voor de natuur zorgen als de mens zelf het niet meer doet, stelt Silent Running.6
 
Wanneer de mens heeft gefaald en de hulp van de machine inroept, neemt de machine de verantwoordelijkheid voor het milieu over. Technologie an sich is niet het probleem en kan het milieu zelfs van dienst zijn, stelt het genre. Overeenkomstig menen Ryan en Kellner dat 'technology […] in itself is not, by nature, or ontologically evil, but is being subject to changes in meaning according to context and use'.7 Een film als Silent Running die stelt dat technologische ontwikkeling de ondergang van de natuur betekende maar benadrukt dat technologie ook positief gebruikt kan worden voor milieubehoud is niet technofobisch, maar legt de schuld puur bij de mens. Het is het menselijk misbruik van technologie dat leidt tot de ondergang van het milieu en van de mens zelf. Geleid door waarden als respect voor de natuur en milieubesef kunnen mensen hiertegen optreden en vinden zij in technologie een bruikbare bondgenoot.

Milieuproblematiek is internationaal, zo stelde ik in de vorige paragraaf. Het milieu houdt zich niet aan menselijke grenzen en moet mondiaal bestreden worden. Het sciencefictiongenre reflecteert de 'internationaliteit' van deze boodschap: de consequenties van de onmacht in het verleden om milieuproblemen op te lossen, hebben de menselijke toekomst in deze films als geheel getroffen. De meeste films (afgezonderd die paar films wiens verhaal zich in de ruimte afspeelt) spelen zich uiteraard wel af op nationaal niveau, het zijn immers nationale (Amerikaanse of Britse) producties.8 Maar de problemen die de films in hun plot aankaarten zijn voor het overgrote deel wereldwijd. De overgebleven natuurschoon in Silent Running is de laatste bestaande natuur: er is op de hele wereld geen natuur meer over. Het virus dat gras doodt in No Blade of Grass is een pandemie: slechts in enkele regio's op Aarde is het nog niet doorgedrongen, waardoor deze gebieden door hun overheid streng bewaakt worden om hongerige immigranten uit de rest van de wereld buiten te houden. De overbevolking en vervuiling in Soylent Green en Z.P.G. zijn wereldwijd, evenals het post-apocalyptisch landschap in A Boy and His Dog, Zardoz en Logan's Run (afgezien van de afgesloten enclaves in deze films). De mens, stellen deze films, weigert milieuproblematiek op de juiste schaal te bestrijden, waarop het hele ecosysteem en vervolgens de hele mensheid wereldwijd de prijs moet betalen. Dit 'internationale gevoel' van milieuproblemen die wereldwijd zijn en ook zo bestreden moeten worden, was nieuw voor het sciencefictiongenre.9 In de vijftiger jaren was het vooral Amerika dat bedreigd werd door de natuur ('terrestrial creatures'), waarop zij vervolgens haar eigen boontjes dopte. Een dergelijke tactiek was ontoereikend voor de problemen in de zeventiger jaren: samenwerken of samen ten onder gaan luidt het devies.

Echter, internationale samenwerking leidt niet noodzakelijkerwijs tot oplossingen in de sciencefictionfilm van de jaren zeventig. Vergelijk Colossus: The Forbin Project: in deze film wordt de wereld bedreigd door een gemeenschappelijke vijand, waarna de VS en de Sovjet-Unie de handen ineen slaan om het probleem op te lossen, en toch falen zij. Het is echter bewonderenswaardig dat ze probeerden samen te werken: dit gebeurt helaas niet bij milieuproblematiek, eveneens een gemeenschappelijke vijand, maar dan een reële. Zonder internationale samenwerking is er geen hoop: dit is een belangrijke boodschap voor milieuproblematiek in de werkelijkheid, die in de 'critical dystopias' in het sciencefictiongenre juist door de afwezigheid van zulke samenwerking en de nadruk op de 'internationaliteit' van de crises in deze films onderstreept wordt. Deze films tonen ons een voorbeeld van hoe het niet moet, willen we ervoor waken dat zulke dystopia's bewaarheid zullen worden.
Het onvermogen om internationaal samen te werken wordt gespiegeld in de post-apocalyptische 'environmental science fiction', waarin losse groepen mensen afzonderlijk overleven, als het ware in aparte “naties”. In dergelijke films is er doorgaans een “natie” die geavanceerder is dan de andere, een technologische enclave: deze probeert de status quo voor het eigen voordeel zoveel mogelijk te handhaven, ten koste van de minder ontwikkelde groepen. In Planet of the Apes regeert de primaat over de mens, die vervallen is tot dierlijke barbarij. In de vruchtbare streken die niet verwoest zijn door oorlogen is onvoldoende ruimte voor zowel apen als mensen, waardoor de laatsten hardhandig opgejaagd worden (wat in Beneath the Planet of the Apes resulteert in onvervalste genocide). 


 
In Zardoz zijn de overlevende mensen onderverdeeld in drie groepen. De eerste groep is de Brutals, verwilderde mensen die zo goed en zo kwaad proberen te overleven. Ten tweede zijn er de Eternals, een afgesloten gemeenschap van onsterfelijke maar steriele wetenschappers, die langzaamaan bezwijkt onder de druk van de zinloosheid en verveling die onsterfelijkheid met zich meebrengt. De derde groep is de Exterminators, een groep wildemannen die door de Eternals gebruikt wordt om Brutals te doden of in te zetten voor gedwongen landarbeid (om voedsel voor de Eternals te verbouwen) zodat deze geen bedreiging vormen voor hun eigen gemeenschap. De Eternals heersen over de wereld, maar ondanks hun problemen weigeren ze oplossingen buiten de eigen gemeenschap te zoeken, terwijl hun kennis gebruikt kan worden om een betere wereld voor alle partijen te scheppen. 

In A Boy and His Dog is de hele wereld een post-apocalyptische woestijn waar schamele overlevenden zoeken naar brandstof, voedsel en vrouwen (de overlevenden zijn hoofdzakelijk mannen, terwijl vrouwen tot minder dan menselijk, producten als brandstof en voedsel, zijn gereduceerd). Onder de grond ligt een stad genaamd 'Topeka', waar een meer ontwikkelde beschaving heerst, gemodelleerd naar het Amerikaanse 'suburbia' van de vijftiger jaren. Ook deze enclave, althans haar mannelijke inwoners, is steriel, waardoor af en toe mannen uit de bovenwereld door vrouwen naar beneden gelokt worden om als zaaddonor te dienen en vervolgens gedood worden. Een integratie van de boven- en onderwereld is geen optie, aangezien beide partijen gemotiveerd worden door eigenbelang en niet inzien dat samenwerking alle belangen dient.

In alle gevallen kunnen de verschillende groepen overlevenden niet samenwerken ondanks hun gemeenschappelijke problemen, hoofdzakelijk omdat de geavanceerde enclaves neerkijken op de andere groepen, als een punt van kritiek op de Westerse houding (destijds, maar nu nog) op de Derde Wereld. De onderontwikkelde “naties” zijn alleen goed voor exploitatie ten bate van de heersende beschaving (die meestal met geweld afgedwongen wordt): hun problemen, zelfs het recht op voedsel en overleven, is geen punt van zorg van de ontwikkelde “naties”. Het feit dat allen feitelijk hetzelfde doel nastreven, namelijk overleven in een aangetaste wereld, wordt niet erkend: het is ieder voor zich met de middelen die men tot beschikking heeft, en de geavanceerde enclaves hebben nu eenmaal meer middelen. Samenwerking tussen deze “naties” wordt niet als optie beschouwd, terwijl de problemen eigenlijk gemeenschappelijk zijn. Bovendien ligt de sleutel tot overleven juist in de vreedzame samenwerking tussen alle partijen, maar de ontkenning hiervan leidt tot het handhaven van de problemen, of zelfs een verslechtering van de situatie. 
 
In Beneath the Planet of the Apes eindigt het onvermogen van de apen om vreedzaam samen te leven met mensen in de totale vernietiging van de Aarde. De Exterminators in Zardoz kunnen de steriliteit van de Eternals opheffen, maar voor het zover kan komen keren zij zich tegen hun meesters met als resultaat massamoord op de Eternals. De hogere beschaving in A Boy and His Dog gebruikt de bovenwereldse mensen puur voor eigen doeleinden en doodt ze als ze niet meer nodig zijn. Het echte probleem, de steriliteit, wordt genegeerd: om het voorgoed op te lossen zouden de onder- en bovenwereld geïntegreerd moeten worden, zodat de onderwereld niet meer in haar voortbestaan bedreigd zal worden en de mensen uit de bovenwereld toegang krijgen tot voedsel en bronnen. De 'internationaliteit' van alle problemen wordt in deze films niet erkend, net zoals de internationale samenwerking om milieuproblematiek tegen te gaan achterwege blijft. Deze films stellen dat de geavanceerde Eerste Wereld weigert samen te werken met de onderontwikkelde Derde Wereld waardoor de problemen blijven, of allen uiteindelijk ten onder gaan.

Biedt 'environmental science fiction' überhaupt hoop, of schetst zij slechts een mogelijke miserabele toekomst waarin alle hoop al vervlogen is en het enige wat gedaan kan worden veel eerder – in de jaren zeventig – had moeten gebeuren? In vrijwel alle gevallen is er tenminste enige hoop, hoewel het vaak slechts om een schrale troost gaat. In alle sciencefictionfilms is het onmogelijk voor het ecosysteem om volledig te herstellen, maar een mogelijkheid wordt gevonden om de status quo iets minder dystopisch te maken. Doorgaans weten de protagonisten anderen de mogelijkheid te bieden om te ontsnappen aan hun leed, soms ten koste van zichzelf.10 Desondanks is een hoopvol einde hier doorgaans een open einde: of het de mens dankzij de nieuwe hoop goed zal verlopen wordt niet getoond, het publiek kan er slechts naar gissen. Zo lukt het Logan om de mensheid van de technocratie te bevrijden in Logan's Run, maar kan de mensheid zichzelf wel redden in de barre post-apocalyptische wereld buiten de technocratie? In The Omega Man creëert de protagonist een geneesmiddel voor het virus dat bijna de gehele mensheid heeft uitgeroeid en geeft hij het aan de laatste overlevenden in de hoop dat zij een nieuwe samenleving kunnen opbouwen, waarna hij gedood wordt door de mutanten die door dit virus zijn geschapen. Of dit handjevol overlevenden zich inderdaad zal handhaven in een wereld vol mutanten lijkt echter onwaarschijnlijk. In Z.P.G. slagen de protagonisten erin te ontsnappen aan de overbevolkte maatschappij waarin het krijgen van kinderen strafbaar is met de dood. Maar zij kunnen de wereldwijde vervuiling niet ontvluchten, en gezien de omvang van de overbevolking zullen zij zeker opnieuw met het repressieve systeem in aanraking komen.11 Er is hoop, zegt het sciencefictiongenre, maar deze is altijd betrekkelijk: de wereld zal nooit meer zo mooi en gezond worden als zij was. Zelfs de technologie, waar de mensheid haar hoop op richt, is niet capabel om de situatie terug te draaien, ze kan hoogstens minieme verbetering aanbrengen. Als overbevolking en vervuiling al bestreden kunnen worden, dan had dat in een veel eerder stadium moeten gebeuren.


1Brereton 2005: p. 139
2Dit is een ecocentrische boodschap. In het ecocentrisme draait het om de plaats die de mens in het ecosysteem inneemt. Pepper 1984: p. 28. Mensen onderscheiden zich van andere organismen doordat zij hun omgeving aan de eigen behoeften aanpassen in plaats van zich aan te passen aan hun omgeving. Een belangrijke vraag in de ecologie van de zeventiger jaren was welke rol mensen met betrekking tot de natuur moesten innemen: het bleek inmiddels duidelijk dat zij hun omgeving niet eindeloos konden aanpassen. Ecocentrisme was zodoende een prominent begrip in deze periode.
3Dean duidt overbevolking aan als het meest dominante thema in het sciencefictiongenre tussen 1970 en 1977, wat in de films leidt tot het ontstaan van dystopische samenlevingen. Dean 1978: p. 37-38. Gezien de hoeveelheid thema's en problemen (en de diversiteit aan dystopia's) die het genre in de Tweede Golf bespreekt ben ik niet van mening dat er zoiets is als een 'meest dominant thema', maar in 'environmental science fiction' is het inderdaad een frequent gebruikt gegeven, wat aangeeft dat Dean niet per se ongelijk heeft.
4Brosnan 1978: p. 198
5Telotte, J.P. Science Fiction Film. Cambridge: Cambridge University Press, 2001: p. 104
6Ingram, David. Green Screen: environmentalism and Hollywood cinema. Exeter: University of Exeter Press, 2000: p. 180-181
7Ryan en Kellner 1990: p. 62
8De enige internationale co-producties in mijn corpus zijn Barbarella (FR/ITA: Roger Vadim, 1968), 2001: A Space Odyssey (UK/USA) en A Clockwork Orange (UK/USA). Barbarella is een vreemde eend in de bijt, aangezien het de enige film in mijn corpus is die niet Amerikaans of Brits is (maar wel Engelstalig).
9Nagl, Manfred, David Clayton. ‘The Science Fiction Film in Historical Perspective’, Science-Fiction Studies, vol. 10, nr. 3 (1983): p. 268
10Dergelijke zelfopoffering vindt plaats in Silent Running, Beneath the Planet of the Apes, Soylent Green en The Omega Man. Opvallend is de hoofdrol van Charlton Heston in de laatste drie films, als de protagonist die zich in het belang van de mensheid opoffert. Het bleek een terugkerend motief in Hestons oeuvre.
11Z.P.G. is direct geïnspireerd door het werk van Paul Ehrlich, The Population Bomb (zie p. 56-57). De afkorting staat voor Zero Population Growth, en duidt op de maatregelen die genomen moeten worden om overbevolking tegen te gaan (in de film een verbod op voortplanting). Zero Population Growth is ook de naam van een organisatie waarvan Ehrlich medeoprichter was (gesticht in 1968, bestaat tegenwoordig onder de naam Population Connection). Het doel van deze organisatie is mensen voorlichting over de gevaren van overbevolking te geven en te lobbyen voor een stabiele wereldbevolking. In een geval als dit liet het sciencefictiongenre zich direct inspireren door het actuele werk van ecologische schrijvers.

zaterdag 16 augustus 2014

Today's News: a journey of crime bosses, authors and dictators



Always another bit of news:

http://www.moviescene.nl/p/156891/eerste_trailer_laatste_seizoen_boardwalk_empire

I'm currently watching my merry way through the fourth season of this magnificent quality show, so I can't say too much on the story hints in this trailer for Season 5, other than to utter my surprise as to which characters still live and which don't. Of course I got myself spoilered to some extent in this context too, but that comes with the territory. Whatever has caused Boardwalk Empire's all too early demise, it's not the writing, the acting or the look. Most of those elements approach flawlessness in my opinion. Maybe it doesn't connect with regular viewers because their expectations on what basically constitutes a gangster show get in the way, as the series tries to avoid such roads most travelled. Some would say there's too much talk and emotion and too little action. Agreed, but it's only for the better, since the moments the shit does hit the fan the shock is felt all the harder. I have no reason to believe Season 5 will show any decline in the greatness of the show and I'm confident the series will go out with an appropriate bang. I am a little concerned about the applied time frame though. Seasons 1 through 4 all took place in a rough five year time span (1920-1924), but this final season jumps forward to 1931. It indicates the writers had a destination for the main characters they still intend to reach by speeding things up, forced by the impending end to the series. This kinda echoes what happened to another great historical show on HBO's resumé, Rome, where a similar process took place as the show was finalized quicker than anticipated. Though the gaps of time in that show also felt a little disconcerting narratively, it didn't hurt the quality of the show much. I hope the same can be said of Boardwalk Empire in hindsight, as the show deserves a proper send-off.



http://www.moviescene.nl/p/156889/game_of_thrones_actrice_wordt_mary_shelley

Good for you, Sophie! About time the very capable younger actors of the Game of Thrones cast got some recognition resulting in other jobs. And this sounds like a very interesting job at that. The story of how Frankenstein: or, the Modern Prometheus came to be is almost as legendary as the story the book tells itself. Writing such an iconic novel at such a young age was as much an accomplishment then as it is now, I reckon. A wonderful period drama can be construed around the tale of the Shelleys and their trip through Europe that inspired the influential Gothic horror novel, which itself has been adapted to the big screen so often (though never again as compelling as the 1931 Boris Karloff version was). Since Turner already has the necessary experience dressing in fancy period costumes and dealing with all kinds of messed up characters in the role she inhibits, the part sure seems right for her. Hopefully her portrayal as Mary Shelley will prove just as strong and watchable as her work as Lady Sansa.



http://www.moviescene.nl/p/156911/schrijvers_the_conjuring_pennen_twee_journeys

Speaking of classic novels, at the moment I'm also working my way through Jules Verne's most celebrated works. What rollercoasters of adventure yarns they prove to be! There's a reason they have been turned into movies throughout the history of the cinema, starting in its earliest days (Le Voyage dans la Lune (1902), for example). Small wonder Hollywood continues to be interested in additional retellings. It worked well enough for them with Journeys 1 and 2 (Journey to the Center of the Earth and Journey 2: The Mysterious Island, respectively). Though the first film didn't see as wide a release due to the relatively small number of movie theaters equipped with 3D technology, Journey 2 proved quite the boxoffice smash, possibly also because of the involvement of Dwayne Johnson (who replaced Brendan Fraser as the adult male lead). And so the studio is eager to see more Journeys and Johnson reprising his role. I gotta say, I'm not against more sequels based off the delightful works of Verne, as these movies in many ways incorporate the catchy adventurous spirit of his novels (though admittedly not their attempts at scientific uplifting). I just wish they weren't so kids oriented by making a teenager the protagonist (though letting two horror writers pen the script sure is a step in the right direction!). Then again, Josh Hutcherson is only playing a teenager, as he's currently 22 years of age. However, following his and Johnson's merry romps is still a far cry from experiencing the fascinating exploits of intrepid scientists, as is the case in the source material. Plus, two more sequels back to back feels a little excessive. Even if they do deal with From the Earth to the Moon and Around the Moon both, that two-book story can easily be condensed into one film, as the entire first novel deals with preparing to get the protagonists off-world. I bet Hutcherson and Johnson reach our beloved satellite a lot faster by comparison. Or maybe they won't go to the moon at all, but will end up stuck in a balloon for five weeks. Still plenty of Verne stories left after all.



http://www.moviescene.nl/p/156900/rogen__francos_the_interview_digitaal_aangepast

If Sony didn't want to piss off North-Korea they shouldn't have made this movie in the first place. Seems a little late and a little pointless to make cuts now, as the damage is done. The premise alone guaranteed an angry response from everybody's favourite Stalinist nation. I can't imagine it never occurred to studio execs that the Great Leader and his minions might take offense by a film that deals with his assassination at American hands. It would of course have been great if the North-Korean response would have been as silly as the movie itself appears will be, by stating they would have preferred Kim being killed by Will Ferrell instead of Seth Rogen or something. However, I doubt humour is in the North-Korean dictionary, if indeed there are any other words in it than Kim (oh my, what an incorrigible Western white racist I am!). Anyway, Sony seeks to keep all mockery of the beloved dictator to an appropriate minimum. I doubt it will do them any good, but I hope two different cuts will be available so we can appreciate the differences. I'm pretty sure neither version will be allowed on the North-Korean market though.

woensdag 13 augustus 2014

Today's Triple News: pure evil, corrupting the law and Inhuman



To boldly post news that no one has posted before (except on other movie sites):

http://www.moviescene.nl/p/156865/ed_harris_gecast_in_hbos_westworld

Westworld's cast keeps growing ever more impressive. That is to be expected, as talent draws talent and when you've got Sir Anthony Hopkins on your cast list you can get basically everyone. Ed Harris for example. Good choice. He's had experience in both westerns and Sci-Fi, and has played major villains before, so why not combine the three for him? I am worried about this 'Man in Black' character, who's supposed to be the definition of utter villainy. Aside from the fact that I don't recognize such a character decision from the original Michael Crichton movie, I know this exact same concept didn't pan out so good on another J.J. Abrams produced TV show, which 'lost' its quality the moment this aspect started to dominate the series. Westworld does deal with the philosophical rhetoric of good and evil in distinguishing artificial morality from our own and reflect our all too human flaws in the process, but why make it so literally black and white by adding a purely evil character into the mix? And what part does he play narratively? If he's dressed in black, my first bet would be the infamous Gunslinger (Harris does look a bit like Yul Brynner after all). But he's not intended to be purely evil; he's just driven by his original programming after shortcircuiting, doing what he was designed to do (shooting folks), but without the convenient security of an off-switch. Or will this series maybe also delve with the poor sequel Futureworld, in which there was a silly sinister ploy of replacing world leaders with robotic replicas? Could this Man in Black be behind a similar scheme? Many questions abound, but the quality of acting won't be in dispute. It's the writing we may have to worry about. Still human work, you can't hire robots for that.




http://www.moviescene.nl/p/156864/eerste_teaser_better_call_saul

Ten seconds of footage, that's what I call teasing. And we learn nothing new about plot or characters from this clip. Basically, it only confirms Saul Goodman is once again played by the impeccable Bob Odenkirk, who perfectly balances charming and conniving for the part. So far so good. Reading the basic plot description makes me a little hesitant though. There's more than just a few major parallels between this series and its glorious parent, Breaking Bad. Both follow the rise of small-time everymen who turn their respective talents into a way to make money, but find their humanity degraded in the process, hurting those around them for personal gain. And both shows co-star Jonathan Banks. Big difference is there's no clock ticking here, as the main character isn't dying. In fact, knowing he won't risk kicking the bucket before long (or better yet, at all) might also form an obstacle for being sucked into this story as much as we were into its predecessor. However, it's too soon to let cynicism run rampant and state Vince Gilligan is just repeating the success of Breaking Bad by merely tweaking its premise for Better Call Saul. I bet he has a few surprises in store for us yet. And if he doesn't, I won't go so far as to sue him for not living up to my expectations.




http://www.moviescene.nl/p/156880/maakt_marvel_inhumans

Seems Guardians of the Galaxy hit the right accords in terms of connecting with the audience, considering its swift and immense success. No wonder Marvel seeks to expand the cosmic part of the comic book universe for expanding its cinematic equivalent. Inhumans might work out just right for them. It's a whole other thing from the merry, rogueish Guardians, these ancient super powered Terran outcasts opting for self-imposed exile from their home planet in order to keep them from butting heads with humanity which would lead to great loss of life on both sides. It's basically 'X-Men on the moon', which is a good thing for Marvel as they're not allowed to introduce the term 'mutant' due to potential copyright infringement. Inhumans is the next best thing, different enough from similar premises. It's a more serious, darker corner of the Marvel universe though, so that might not sit well with the folks who were drawn in by Guardians. Or it will, just because of its differences. Personally, I was never a big fan of the Inhumans, they're a little too ethereal and devoid of humour for my taste. Their long history and ties with both terrestrial and extraterrestrial life seems hard to tell in a two-hour movie in a way that makes you really care about their plight. We're gonna have to wait and see whether Marvel can overcome such hindrances and make Inhumans work a good as they did the Guardians.



dinsdag 12 augustus 2014

Jurassic Park III: Triceratops



Year of release: 2001

Description: this four legged rhino-like dinosaur is easily recognizable by its large head with the round crest around it and three horns on it, two large ones above the eyes, and a smaller one on the snout. It has a beak resembling the beak of a parrot. The crest is adorned with small black spikes sticking out of it (16 in total), as well as several white bumps (19 in total). It has a sturdy body, about twice the length of the head, ending in a small thick tail. Four thick elephant-like legs support the body. Very noticeable, this figure sports a dino damage wound on its left side, showing ribs and muscle tissue. A small button can be found in it, which produces a low howling growl. A second sound can be made by pushing the tail upwards, which also causes the head to rise upwards, as if attacking something with its horns. This second sound is more aggressive, like a hissing growl. A black JP III logo is located on the Trike’s left hind leg. This Ceratopsid is coloured in various tones of brown, with a large copper green tint on its back. Its belly is tan brown, while the rest of the body, including the head is light brown with darker brown stripes. The horns and beak are coloured greyish white.

Analysis: this is not a bad Ceratopsian dinosaur figure. The size is good enough, though a little bigger would have been nice. The colours are pretty bland, but reminiscent of the colours the Trikes in the first two JP movies sported. The dino attack action is a bit unoriginal, since almost all Triceratops figures have had a head butting move. But since the head and horns are such a prominent feature this is not surprising. The mechanism used to make the head move isn’t very good though. The tail has to be pushed quite hard for the head to move, which means it’s best to hold the figure in your hands to get it really right, making it harder to realistically strike an opponent. It could have used a better design.
The sounds are good, and it’s believable an animal like this could have produced such low growling noises (though of course we will never know for sure). However, it would have been better if the sounds were reversed, because the attack noise sounds a lot like the creature is squealing in agony, while the dino damage noise is less dramatic. Like all JP III dinosaurs the dino damage would of this figure sadly can not be covered up. It’s something we’ll have to live with. Fortunately this figure looks well enough to ignore such minor disappointments.



Playability: the playability this figure provides is pretty good. Unlike most of Hasbro’s dinosaur figures this sculpt stands in a relatively neutral position. It assumes a slightly defensive posture, but nothing as extreme as most of the other dinosaurs Hasbro produced. Though the mechanism of the dino strike action isn’t the best ever, it works good enough, and the head can also be lifted up by just using your hands. All four legs are poseable, though some of them won’t get very far because of its body shape getting in the way, but that’s not a huge problem. This dinosaur is electronic, so if you want the electronics to keep working you shouldn’t play too rough with it. But other than that it’s playable enough.

Realism: though it’s rumoured there are Trikes in JP III (probably in some of the vista shots), I’ve never been able to spot them. So I can’t tell you whether this dinosaur looks like them. It does look very similar to the Triceratops we saw in the first movie, both in shape and colour, and not unlike the Trike one can see in TLW, though that particular specimen had a huge crest on its head, much bigger than this one’s. This Ceratopsid is also pretty similar to the regular real Triceratops, though its upper horns might be a tad too long. Also, compared to the figures, it might be a bit too small (some Trikes could get awfully big), but it’s not stated this animal is an adult per se. It certainly is recognizable enough.

Repaint: no. This animal would be repainted twice though, for the JP Dinosaurs 2 and JP 2009 toy lines.

Overall rating: 7/10. It’s not the best Triceratops figure (in my humble opinion that honour goes to the large JPS1 Triceratops, though mostly for nostalgic reasons), but it’s good in its own right and worth having. It’s not rare, so if you want one or can get one for a good price, you certainly shouldn’t ignore it.

zondag 10 augustus 2014

Today's Triple News: zombies, terminators and mockingjays



A short summary of recent news by my hand follows. As usual.

http://www.moviescene.nl/p/156816/pride_and_prejudice_and_zombies_leeft_weer

Glad to see this offbeat project in the land of the living (dead) once more. We could use more weird movies like these. The premise is overly simple: take a classic piece of literature and spice things up with a rather unusual element few people would commonly associate with it, and you got yourself a movie with an intriguing title that begs a visit in theaters to see what exactly must be made of this. Worked well enough with Abraham Lincoln: Vampire Hunter, by the same author, which proved a rollercoaster thrill ride of an action flick that actually connected the history with the horror in a fashion that made sense from a narrative viewpoint - i.e., vampires controlling the Southern slave trade to guarantee an unlimited amount of human blood while keeping the human economy rolling - but didn't pretend to be anything but utter fiction. Pride and Prejudice and Zombies seems determined to repeat that notion in very much the same way, perhaps carrying the risk of feeling repetitive. Nor does the title alliterate as delightfully as its own follow-up Sense and Sensibility and Sea Monsters. However, I say go for it, and so does the creative team behind it, including producer Natalie Portman, who wouldn't give up on it. So far the casting seems to be doing well, especially if they do manage to acquire Jack Huston for a part. With his particular character from Boardwalk Empire on his repertoire, a deteriorated undead look is right up his alley.




http://www.moviescene.nl/p/156838/schwarzenegger_onthult_titel_nieuwe_terminator

Strange title. I assume the deliberate misspelling refers to a plot point which has yet to be revealed, so I won't bitch and moan about that until I can either confirm or disprove that assumption for myself, even though I am a bit of a grammar nazi. It's not a title funky enough to get me geared up for this film though. The cast does a better job at that. I can't get over the irony that Sarah and John Connor are being played by Emilia and Jason Clarke respectively, while there is no direct relationship between them. I also appreciate the trick of fate that Emilia is now playing Sarah Connor, while her Game of Thrones co-star Lena Headey assumed that mantle before on the unfortunately short lived TV show Terminator: The Sarah Connor Chronicles. I'm quite pleased with this assembled cast overall, except for Schwarzenegger. Personally I felt Terminator Salvation was a breath of fresh air because it shied away from using him, making it feel different and less predictable than its predecessors, which started to feel repetitive. Same goes for the aforementioned TV show, which also established convincing Terminators can be played by a diverse range of actors of various shapes, sizes, races, ages and creeds. Schwarzenegger in my mind is the cliché the franchise would do well to avoid. However, considering the series' cancellation and Salvation's lackluster worldwide box office takes, public opinion might be against me in this matter. I guess most people just want to see the Austrian Oak kick ass in their Terminator films, despite the much wider story possibilities available.




http://www.moviescene.nl/p/156834/nieuwe_posters_the_hunger_games_mockingjay

Mockingjay's marketing strategy seems to follow Catching Fire's closely. The routine of a logo poster first, character posters second, is strictly sustained for this second sequel to The Hunger Games. No doubt a 'Katniss on fire in logo' poster will follow soon. This time, there's more than a trio of character posters though. So far, six different one-sheets have been unearthed in the viral marketing campaign, and more are likely to follow. I guess there's just much more characters, and much more fine actors portraying them, to go around this time. I reckon the studio wants to capitalize on the loss of Philip Seymour Hoffman by attributing a poster of his own to his character: dead actors mean public interest in their final movies after all, like it or not. Simultaneously, if you hooked a great and well respected actress for a part you want to convey that in your promotional campaign too, and so Julianne Moore also gets her own poster, which makes for the debut of her character in the public mind. Interestingly enough, so far all of these character posters seem to revolve around supporting characters, while the movie's main trio - the subject of Catching Fire's comparable character one-sheets - is nowhere in sight as of yet. Considering how much the teenage demographic loves - or how much the studio execs think it loves - the love triangle that is going on between Katniss, Peeta and Gale, I bet their place in the spotlight is simply reserved for later. So these character posters showcasing much of the fine supporting cast are basically a treat to people who love movies and good acting, while the franchise's fanbase with its various Team Gales and Team Peetas will no doubt soon get to drool over posters depicting their young heroes. By which I don't mean to imply Jennifer Lawrence can't act. I meant to imply Josh Hutcherson's and especially Liam Hemsworth's acting capabilities leave a lot to be desired. So now I might need to prepare myself from vicious attacks by Hunger Games fangirls. Thankfully I happen to know few of those read this blog of mine.



woensdag 6 augustus 2014

Today's News: women take over, men get left behind




Quite the girl power news all of a sudden:

http://www.moviescene.nl/p/156794/bridesmaids-regisseur_beoogd_voor_ghostbusters_

Since reuniting the original cast and crew seems ever more unlikely - since one half is dead and the other has lost heart accordingly - starting from scratch might very well be the best bet for the Ghostbusters franchise (other than just let it be, which is not how Hollywood works). The studio now seems intent on adding some flair by making the next generation of exterminators of ghostly apparitions an all-female team, as opposed to the old guard which was entirely male. Shrewd manoeuvring. It makes the new Ghostbusters appear different enough, while thematically and in terms of content, nothing much changes at all. I don't see the zany comedic approach of old traded in for a major new plot direction just because the protagonists have swapped genders. The more things change, the more they stay the same, would be the best way to describe this apparent state of affairs. However, I must call for some consistency by saying the studio had better go all the way now and also hire a female writer and director. But if they insist on Paul Feig for the director's chair, that would constitute a missed opportunity. Feig already seems to be Hollywood's go-to-guy for comedies involving mostly female characters aimed at a predominantly female demographic. Basically the girls are still told what to do by a guy. Why not stray away from this routine for Ghostbusters? Because so far it's making the studio money, obviously. So you bet Feig stays on, and he'll likely bring Melissa McCarthy (and probably Sandra Bullock too) with him, as she's Hollywood's go-to-funny-gal, basically the female equivalent of (a younger) Bill Murray. You might be inclined to believe the new Ghostbusters is heading into new territory by the sex reversal, but so far, it seems you are wrong in that assessment.




http://www.moviescene.nl/p/156803/sony_wil_vrouwelijke_spider-man_spin-off

On the other hand, the same studio (Sony) does seem hellbent on entering new territory for the Spider-Man franchise. However, it becomes increasingly clear they still don't have a long term strategy as how to handle the character's universe they are so eager to translate to the big screen. Initially, it seemed pretty straightforward with Amazing Spider-Man 2, 3 and 4 in the works and possible spin-off worthy characters introduced in those films along the way before acquiring their solo features. Now, however, the spin-offs seem to overtake the main character's story line. The Sinister Six and Venom movie - the latter of which was revealed to be titled as the woefully uninspired and spoilerific Venom Carnage this week - will now debut well before Spider-Man's third film. Which means half the team of villains as well as the titular symbiote will be introduced to new audiences in their own film, while Spider-Man seems relegated to a side role. Seems like a terribly illogical way to approach things, likely to confuse audiences. To top it all, Marvel's top boss Kevin Feige commented on the lack of superheroine centered flicks thus far and the intention to remedy that, after which Sony swiftly announced they're also planning to make just such a film, dealing with a character from the pages of Spider-Man's history. They wouldn't say her name. You know why? Because they don't know who they're gonna pick. It's become apparent Sony desperately wants to make the big bucks by following Marvel's Avengers example, but they have no clue as how to carefully construct such a universe as they are in such a hurry to catch up with Marvel proper. As a result, The Amazing Spider-Man 2 already turned out to be a mess, more concerned with introducing as many characters as possible than with delivering a balanced plot. Considering their current suggestions, Sony seems about to repeat that film's mistakes. I sympathize with the poor superpowered girl on who will be bestowed the honour of starring in the first superheroine film in this studio's current chaotic affairs, as well as the female target audience that needs to be enticed into liking superheroes via the movie of a studio that can't be bothered to get their spidershit together. Better make it a Spider-Woman movie at least, as most of the incarnations of that character don't share as many ties with the webslinger and could prove to stand on their own in greater capacity.




http://www.moviescene.nl/p/156813/eerste_trailer_left_behind

And now for something completely different: the Rapture. Works on men and women both and does not discriminate in terms of race, religion and ideology either, or so Left Behind seems to suggest. Admittedly, the premise is intriguing: what would the effect, both emotional and existential, of the Rapture be on those who turned out not to be eligible to join their Creator? The result in Left Behind seems to be a fairly average break-down of society, after which the film feels the need to focus on the microcosmic tale of a father and a daughter coping with their loss and just trying to survive. Not the most original or effective way to deal with such a world shattering event. Casting Nicolas Cage as the protagonist also doesn't seem to be the safest bet considering the number of lousy movies he has made over the last few years, many of them also dealing with Heaven, Hell and the human condition (e.g. both Ghost Rider movies, Season of the Witch and Drive Angry). Cage of late seems to be the go-to-guy for religious B-fare. From the looks of this trailer, Left Behind seems to risk being the stuff to be added under said category in the not too distant future.

dinsdag 5 augustus 2014

Jurassic Park III: Tyrannosaurus Rex (T-Rex)



Year of release: 2001

Description: like many of Hasbro’s bigger dinosaur models, this figure doesn’t stand in a neutral pose. It stands in a bent position, as if circling potential prey. Its predominant colour is green. It has a greenish white belly and a very dark green stripe running from it’s snout over his back to the end of the tail: smaller stripes in the same colour protrude from this large stripe. Other than that it’s mostly dark green in a lighter tone. It’s adorned with reddish brown stripes. Black claws stick out of his toes and fingers. A black JP III logo is found on the right leg. It has a large dino damage wound on his right flank, showing bones and muscles. Inside this wound a button is located: when pushed it activates a rather high pitched roar. A second button is placed on its throat. Pressing this button produces a fierce attack roar, and makes the jaws open.

Analysis: this figure looks fairly decent, but is plagued by the same design flaws we encounter with the Spino, Alpha Raptor and Dilophosaurus from this toy line. Its position is annoying, severely hindering playability, making it mostly fit for dioramas. Again, the wound cannot be covered up, so the creature has no option but having its inside exposed for all the world to behold. The button to activate the attack action is poorly located, and the action isn’t very menacing or impressive. The head sculpt is quite ugly: this dinosaur looks a bit like a mongoloid Rex.
Though a lot can be said against this sculpt, it has some redeeming qualities. The paint job is pretty good: not great or anything, but better than most of Hasbro’s toys. It also is almost identical to the colouring of the Ultra T-Rex made for this toy line, adding some consistency in Hasbro’s work. The sounds are fine, and certainly reminiscent of the sounds Rex made in the JP movies. The sound quality unfortunately isn’t very high, but good enough.



Playability: not great. Like mentioned above, this figure stands in an awkward position, limiting playability options. A neutral position (like most of Kenner’s toys had) would have been preferable. Fortunately its limbs are poseable. The dino strike action is both predictable and unoriginal, and doesn’t work all that well. It can’t really grab dinosaurs its own size or bigger with this rather small mouth, but only human figures and smaller dinosaur models fit.

Realism: this figure is recognizable as a T-Rex, but doesn’t resemble the Rex featured in JP III all that much. The paint job differs, even though that Rex was greener than any of the Rexes in the earlier movies: it wasn’t this extreme though. The arms are slightly too long. It’s also out of scale with the human figures, but if we pretend it’s only a juvenile that’s not a real problem. A bigger Rex was made for this toy line after all. The sounds certainly remind us of the great roars the Rexes in the movie produced, so it’s good they kept them for this toy.

Repaint: no. This figure would be repainted several times though: once for the JP III Camo-Xtreme line, twice for the JP Dinosaurs 2 and 3 toy lines and once more for JP 2009.

Overall rating: 5/10. It’s not very good, but has some positive features. So it’s not recommended but you might find it worth your while. It’s not rare, so if you need one you can probably acquire it without much difficulty, for a decent enough price.